مقایسه دستگاه‌های XRF و ICP نشان می‌دهد که XRF برای آنالیز سریع و کم‌تخریب نمونه‌های جامد، پودرها و مواد معدنی مناسب‌تر است، در حالی که ICP-OES و به‌ویژه ICP-MS زمانی برتری دارند که اندازه‌گیری کمی عناصر در غلظت‌های پایین و بسیار پایین موردنیاز باشد. انتخاب بین این روش‌ها به نوع نمونه، حد تشخیص موردنیاز، تعداد عناصر، زمان آماده‌سازی و هدف آزمایش بستگی دارد. برای کنترل سریع ترکیب یک آلیاژ یا نمونه معدنی، XRF معمولاً انتخاب ساده‌تری است؛ اما برای تعیین فلزات سنگین در مقادیر trace و ultra-trace، ICP گزینه دقیق‌تری محسوب می‌شود.
تفاوت بین XRF و ICP در چیست؟
تفاوت اصلی XRF و ICP در نحوه تولید و اندازه‌گیری سیگنال عناصر است. در XRF نمونه با پرتو X تحریک می‌شود و هر عنصر پرتو X مشخصه خود را منتشر می‌کند. دستگاه با اندازه‌گیری انرژی و شدت این تابش، عناصر موجود در نمونه و در بسیاری از موارد مقدار تقریبی یا کمی آن‌ها را تعیین می‌کند.
در ICP، نمونه معمولاً ابتدا به محلول تبدیل و سپس به پلاسمای آرگون وارد می‌شود. در ICP-OES نور منتشرشده از اتم‌ها و یون‌های برانگیخته‌شده اندازه‌گیری می‌شود؛ در حالی که ICP-MS یون‌ها براساس نسبت جرم به بار تفکیک و اندازه‌گیری می‌شوند. به همین دلیل عبارت «ICP» به‌تنهایی یک تکنیک واحد نیست و هنگام مقایسه XRF و ICP باید مشخص شود منظور ICP-OES است یا ICP-MS. ICP-OES یک روش چندعنصری مبتنی بر نشر نوری است، در حالی که ICP-MS برای بسیاری از عناصر حد تشخیص بسیار پایین‌تری فراهم می‌کند.
جدول مقایسه XRF و ICP
| معیار | XRF | ICP-OES | ICP-MS |
|---|---|---|---|
| اصل اندازه‌گیری | فلورسانس پرتو X | نشر نوری در پلاسما | طیف‌سنجی جرمی یون‌ها |
| نوع نمونه رایج | جامد، پودر، مایع | عمدتاً محلول | عمدتاً محلول |
| تخریب نمونه | معمولاً غیرمخرب | مخرب | مخرب |
| آماده‌سازی نمونه | کم تا متوسط | متوسط تا زیاد | زیاد و حساس |
| سرعت غربالگری | بسیار مناسب | مناسب | مناسب |
| آنالیز چندعنصری | بله | بله | بله |
| عناصر با غلظت بالا | بسیار مناسب | بسیار مناسب | نیازمند کنترل رنج |
| عناصر Trace | محدودتر | مناسب | بسیار مناسب |
| عناصر Ultra-trace | عموماً محدود | محدودتر | بهترین گزینه |
| حساسیت به ماتریس | بالا | وجود دارد | وجود دارد |
| مصرف گاز آرگون | ندارد | دارد | دارد |
| کاربرد رایج | معدن، سیمان، آلیاژ، QC | آب، غذا، مواد شیمیایی، فلزات | محیط‌زیست، دارویی، trace metals |
این جدول نشان می‌دهد هیچ‌کدام از این روش‌ها «بهترین روش مطلق» نیستند. روش مناسب باید براساس نوع مسئله تحلیلی انتخاب شود.
XRF برای چه نوع آنالیزی مناسب‌تر است؟
XRF زمانی انتخاب بسیار خوبی است که نمونه جامد باشد و هدف، تعیین سریع ترکیب عناصر اصلی و فرعی باشد. این تکنیک در صنایع معدن، سیمان، فولاد، آلیاژها، سرامیک، شیشه و کنترل کیفیت مواد اولیه کاربرد گسترده‌ای دارد.
یکی از مزیت‌های XRF این است که در بسیاری از نمونه‌ها نیازی به هضم اسیدی وجود ندارد. طبق اطلاعات Bruker، XRF برای جامدات، پودرها، گرانول‌ها و حتی مایعات قابل استفاده است و آماده‌سازی نمونه در مقایسه با ICP-OES معمولاً ساده‌تر است. البته برای رسیدن به نتایج کمی دقیق، نمونه‌سازی مناسب مانند آسیاب، تهیه قرص فشرده یا fused bead همچنان اهمیت زیادی دارد.
XRF همچنین یک روش غیرمخرب محسوب می‌شود. Thermo Fisher تأکید می‌کند که در این تکنیک ترکیب عنصری نمونه از روی تابش X ثانویه اندازه‌گیری می‌شود و خود نمونه در جریان اندازه‌گیری از بین نمی‌رود. این ویژگی برای نمونه‌های فلزی، قطعات صنعتی، آثار ارزشمند و نمونه‌هایی که باید بعد از آزمایش حفظ شوند اهمیت زیادی دارد.
اگر آزمایشگاه شما بیشتر با نمونه‌های معدنی، فلزی، سیمانی یا پودری سروکار دارد، بررسی مشخصات و قیمت دستگاه XRF رومیزی می‌تواند نقطه شروع مناسبی برای انتخاب تجهیزات آنالیز عنصری باشد.
ICP-OES برای چه آنالیزهایی مناسب است؟
ICP-OES زمانی مناسب است که نیاز به اندازه‌گیری کمی چند عنصر در یک نمونه محلول وجود داشته باشد و غلظت عناصر در محدوده‌ای باشد که حساسیت ICP-OES پاسخ‌گوی آن باشد. در این روش نمونه مایع توسط نبولایزر به آئروسل تبدیل شده و وارد پلاسمای آرگون می‌شود. سپس خطوط نشر نوری مربوط به هر عنصر اندازه‌گیری می‌شوند.
ICP-OES در آنالیز آب و فاضلاب، مواد غذایی، کود، مواد شیمیایی، آلیاژ پس از هضم، باتری، خاک و نمونه‌های محیط‌زیستی استفاده می‌شود. EPA نیز روش ICP-AES/ICP-OES را برای آنالیز فلزات در نمونه‌هایی مانند آب، خاک و محلول‌های استخراجی به رسمیت می‌شناسد.
مزیت مهم ICP-OES نسبت به XRF، حساسیت بیشتر آن برای بسیاری از عناصر در غلظت پایین است. البته این حساسیت با هزینه آماده‌سازی نمونه بیشتر به دست می‌آید. برای نمونه جامد معمولاً باید ابتدا هضم اسیدی انجام شود تا عناصر وارد محلول شوند.
برای برخی کاربردهای صنعتی، ICP-OES حتی در محدوده mg/kg عملکرد بسیار خوبی دارد. برای نمونه، در یکی از مطالعات کاربردی Agilent روی ناخالصی‌های مواد باتری، حد تشخیص روش برای تعدادی از عناصر مانند Fe، Mg، Ni و Zn در حدود چند صدم mg/kg گزارش شده است؛ هرچند عدد دقیق حد تشخیص همیشه به ماتریس، آماده‌سازی نمونه، مدل دستگاه و روش اندازه‌گیری وابسته است.
ICP-MS چه زمانی از XRF و ICP-OES بهتر است؟
ICP-MS زمانی برتری جدی پیدا می‌کند که اندازه‌گیری عناصر در مقادیر بسیار پایین هدف اصلی باشد. در این روش یون‌های تولیدشده در پلاسما وارد طیف‌سنج جرمی شده و براساس نسبت جرم به بار اندازه‌گیری می‌شوند.
برای برخی کاربردها، اختلاف حساسیت ICP-MS با ICP-OES بسیار زیاد است. Agilent گزارش می‌کند که حد تشخیص ICP-MS برای بسیاری از عناصر می‌تواند حدود سه مرتبه بزرگی پایین‌تر از ICP-OES باشد و در شرایط مناسب به محدوده low-ppt برسد.
به همین دلیل برای تعیین فلزات سنگین در آب بسیار خالص، محصولات دارویی، نمونه‌های زیستی یا سایر کاربردهایی که غلظت عنصر بسیار کم است، ICP-MS معمولاً انتخاب مناسب‌تری است.
این حساسیت بالا البته چالش‌هایی هم دارد. کنترل آلودگی، خلوص اسیدها، کیفیت آب آزمایشگاهی و تداخلات ایزوباریک یا پلی‌اتمی در ICP-MS اهمیت زیادی دارند. EPA در Method 6020 نیز تأکید می‌کند که تداخلات باید ارزیابی و تصحیح شوند تا داده‌ها معتبر باشند.
تفاوت XRF و ICP از نظر حد تشخیص
در بسیاری از پروژه‌های آزمایشگاهی، مهم‌ترین عامل انتخاب بین XRF و ICP «حد تشخیص» است.
XRF برای عناصر اصلی و فرعی که در درصد یا غلظت نسبتاً بالا حضور دارند عملکرد بسیار خوبی دارد. بسته به نوع دستگاه، عنصر و ماتریس، برخی عناصر trace نیز قابل اندازه‌گیری هستند؛ اما XRF معمولاً برای مقادیر بسیار پایین با ICP-MS رقابت نمی‌کند.
ICP-OES برای بسیاری از فلزات در محدوده ppm و حتی پایین‌تر قابل استفاده است، در حالی که ICP-MS برای بسیاری از عناصر به محدوده ppb و ppt نزدیک می‌شود.
یک اشتباه رایج این است که برای همه دستگاه‌ها یک عدد ثابت برای LOD اعلام شود. حد تشخیص یک عدد ثابت وابسته فقط به نام تکنیک نیست. عنصر، ماتریس، نوع دستگاه، طول موج یا ایزوتوپ، آماده‌سازی نمونه، زمان اندازه‌گیری و شرایط کالیبراسیون همگی روی LOD اثر دارند.
به همین دلیل هنگام انتخاب دستگاه باید ابتدا حد تشخیص موردنیاز روش آزمایشگاه مشخص شود و سپس مشخصات مدل‌های موردنظر با آن مقایسه شوند.
XRF و ICP از نظر آماده‌سازی نمونه چه تفاوتی دارند؟
آماده‌سازی نمونه یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های عملی این دو تکنیک است.
در XRF بسیاری از نمونه‌های جامد را می‌توان مستقیماً یا بعد از آماده‌سازی نسبتاً ساده بررسی کرد. با این حال برای آنالیز کمی دقیق سنگ، خاک یا مواد معدنی ممکن است آسیاب نمونه، همگن‌سازی، تهیه pressed pellet یا fused bead لازم باشد.
در ICP-OES و ICP-MS، نمونه‌های جامد معمولاً باید به محلول تبدیل شوند. این مرحله می‌تواند شامل هضم با اسید نیتریک، اسید هیدروکلریک، HF یا ترکیبی از اسیدها باشد که انتخاب آن به جنس نمونه بستگی دارد.
این آماده‌سازی علاوه بر افزایش زمان، یک منبع بالقوه خطاست. آلودگی ظروف، خلوص نامناسب اسید، حل نشدن کامل نمونه یا از دست رفتن بعضی عناصر فرار می‌تواند روی نتیجه اثر بگذارد.
Agilent نیز در مستندات ICP-OES تأکید می‌کند که آماده‌سازی استانداردها و نمونه‌ها، تمیزی تجهیزات و جلوگیری از آلودگی برای حفظ صحت نتایج اهمیت زیادی دارد.
XRF یا ICP برای نمونه‌های معدنی؟
برای نمونه‌های معدنی، انتخاب بین XRF و ICP به هدف آزمایش بستگی دارد.
اگر هدف تعیین عناصر اصلی مانند Si، Al، Fe، Ca، Mg و برخی عناصر فرعی در سنگ و خاک باشد، XRF معمولاً به دلیل سرعت بالا و آماده‌سازی ساده‌تر بسیار مناسب است. همین دلیل باعث شده XRF در معادن، کارخانه‌های سیمان و صنایع فرآوری مواد معدنی ابزار رایجی باشد.
اگر هدف اندازه‌گیری عناصر کم‌مقدار یا عناصر trace مانند Cd، Pb، As و برخی فلزات در غلظت‌های پایین باشد، ICP-OES یا ICP-MS می‌تواند مناسب‌تر باشد.
در بسیاری از آزمایشگاه‌های معدنی، بهترین رویکرد این نیست که XRF یا ICP را حذف کنیم؛ بلکه این دو روش در کنار هم استفاده می‌شوند. XRF عناصر اصلی و بخش عمده ترکیب نمونه را سریع تعیین می‌کند و ICP برای عناصر trace روی همان نمونه یا نمونه‌های منتخب به کار می‌رود. این رویکرد در برخی منابع فارسی رقیب نیز به‌عنوان راهکار مکمل مطرح شده است.
XRF یا ICP برای فلزات و آلیاژها؟
برای شناسایی سریع ترکیب یک آلیاژ یا کنترل درصد عناصر آلیاژی، XRF بسیار کاربردی است. امکان بررسی مستقیم نمونه فلزی بدون هضم اسیدی باعث می‌شود این روش برای کنترل مواد ورودی، sorting و QC خطوط تولید مناسب باشد.
اما اگر آزمایشگاه بخواهد ناخالصی‌های بسیار کم یک فلز را اندازه‌گیری کند، ICP می‌تواند گزینه دقیق‌تری باشد. در این حالت نمونه ابتدا حل شده و سپس با ICP-OES یا ICP-MS بررسی می‌شود.
پس برای پاسخ عملی:
شناسایی سریع گرید آلیاژ → XRF
اندازه‌گیری دقیق ناخالصی‌های کم‌مقدار → ICP-OES / ICP-MS
XRF یا ICP برای آب و محلول‌ها؟
برای آب و محلول‌های محیط‌زیستی، ICP معمولاً انتخاب رایج‌تری است؛ زیرا نمونه از ابتدا مایع است و ورود آن به سیستم نبولایزر ساده‌تر انجام می‌شود.
EPA برای اندازه‌گیری فلزات در آب و خاک روش‌های ICP-OES و ICP-MS را به‌طور رسمی تعریف کرده است. ICP-MS برای غلظت‌های پایین‌تر و ICP-OES برای بسیاری از اندازه‌گیری‌های روتین مناسب است.
البته XRF نیز قابلیت آنالیز برخی نمونه‌های مایع را دارد و دستگاه‌های EDXRF رومیزی می‌توانند مایعات، دوغاب‌ها و حتی فیلترها را بررسی کنند. Thermo Fisher برای نمونه‌های قابل تحلیل با EDXRF، جامدات، پودرها، مایعات، پوشش‌ها، فیلترها و slurry را ذکر می‌کند.
با این حال برای trace metals در آب، ICP معمولاً انتخاب تخصصی‌تری است.
مقایسه XRF و ICP از نظر هزینه و بهره‌برداری
هزینه دستگاه تنها بخشی از هزینه واقعی آزمایشگاه است.
XRF معمولاً از نظر مواد مصرفی روزمره ساده‌تر است و برای کارکرد دستگاه به آرگون مداوم نیاز ندارد. در مقابل ICP-OES و ICP-MS از آرگون استفاده می‌کنند و هزینه گاز، استانداردها، اسیدهای خالص، قطعات سیستم ورود نمونه و سرویس دوره‌ای باید در محاسبه هزینه مالکیت لحاظ شود.
ICP-MS علاوه بر حساسیت بالاتر، نگهداری و کنترل بیشتری نیز نیاز دارد. coneها، سیستم خلأ، torch، nebulizer و قطعات مسیر نمونه باید در شرایط مناسب نگهداری شوند.
بنابراین اگر آزمایشگاه روزانه تعداد زیادی نمونه جامد با غلظت‌های نسبتاً بالا آنالیز می‌کند، XRF ممکن است از نظر throughput و هزینه عملیاتی انتخاب بهتری باشد. اگر حساسیت پایین‌تر از ppm یا ppb ضروری است، هزینه بالاتر ICP منطقی می‌شود.
مقایسه XRF و ICP از نظر خطا و اثر ماتریس
هیچ‌کدام از این دو تکنیک کاملاً بدون تداخل نیستند.
در XRF، جذب و تقویت پرتوها توسط عناصر دیگر نمونه باعث ایجاد matrix effect می‌شود. ناهمگنی نمونه، اندازه ذرات و سطح نمونه نیز می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.
در ICP-OES، هم‌پوشانی خطوط طیفی و اثر ماتریس می‌تواند اندازه‌گیری را تحت تأثیر قرار دهد. در ICP-MS نیز تداخلات ایزوباریک و یون‌های چنداتمی از مسائل اصلی هستند. مستندات Agilent برای ICP-OES حتی امکان بررسی wavelengthهای دارای تداخل را در روش اندازه‌گیری در نظر گرفته است.
به همین دلیل کیفیت نتیجه بیشتر از آنکه فقط به نام دستگاه وابسته باشد، به روش، کالیبراسیون، نمونه‌سازی و تجربه اپراتور وابسته است.
برای آزمایشگاه شما XRF بهتر است یا ICP؟
برای انتخاب عملی می‌توان از این الگو استفاده کرد:
| نیاز آزمایشگاه | روش پیشنهادی |
|---|---|
| آنالیز مستقیم نمونه جامد | XRF |
| کنترل سریع مواد معدنی | XRF |
| شناسایی گرید آلیاژ | XRF |
| اندازه‌گیری عناصر اصلی در درصد | XRF یا ICP-OES |
| آنالیز چندعنصری محلول | ICP-OES |
| فلزات سنگین در غلظت پایین | ICP-OES یا ICP-MS |
| عناصر در ppb | ICP-MS |
| عناصر در ppt | ICP-MS |
| کمترین تخریب نمونه | XRF |
| نمونه بسیار ارزشمند | XRF |
| بیشترین حساسیت | ICP-MS |
این جدول می‌تواند نقطه شروع انتخاب باشد؛ اما پیش از خرید دستگاه باید ماتریس واقعی نمونه، تعداد نمونه روزانه، عناصر هدف و reporting limit آزمایشگاه مشخص شود.
آیا XRF و ICP می‌توانند مکمل یکدیگر باشند؟
بله. در بسیاری از آزمایشگاه‌ها استفاده ترکیبی از این دو تکنیک منطقی‌تر از انتخاب انحصاری یکی از آن‌هاست.
برای نمونه، در یک آزمایشگاه معدنی می‌توان از XRF برای تعیین سریع عناصر اصلی و غربالگری صدها نمونه استفاده کرد. سپس فقط نمونه‌هایی که نیاز به بررسی دقیق‌تر دارند برای آنالیز trace elements وارد ICP شوند.
این روش علاوه بر کاهش مصرف اسید و آرگون، زمان دستگاه ICP را برای نمونه‌هایی ذخیره می‌کند که واقعاً به حساسیت بالاتر نیاز دارند.
این دقیقاً یکی از نقاطی است که در مقایسه دستگاه‌های XRF و ICP باید از نگاه صرفاً «کدام دستگاه بهتر است؟» فاصله گرفت و پرسید «کدام دستگاه برای کدام مرحله از workflow بهتر است؟».
XRF با XRD چه تفاوتی دارد؟
تفاوت XRF و XRD در اطلاعات متفاوتی است که ارائه می‌دهند.
XRF مشخص می‌کند چه عناصری در نمونه وجود دارند و تقریباً چه مقدار هستند.
XRD مشخص می‌کند چه فازها و ساختارهای بلوری در نمونه وجود دارند.
برای مثال XRF ممکن است مقدار Fe را در یک نمونه معدنی مشخص کند، اما XRD می‌تواند نشان دهد آهن در قالب هماتیت، مگنتیت یا فاز دیگری حضور دارد.
بنابراین آزمایشگاه‌هایی که علاوه بر ترکیب عنصری به شناسایی فاز کریستالی نیاز دارند، معمولاً XRF و XRD را در کنار یکدیگر استفاده می‌کنند. برای بررسی تجهیزات مربوط به این بخش می‌توانید قیمت دستگاه XRD رومیزی را نیز با نوع کاربرد آزمایشگاه مقایسه کنید.
جذب اتمی چه جایگاهی در کنار XRF و ICP دارد؟
AAS یا جذب اتمی یکی دیگر از تکنیک‌های مهم آنالیز عناصر است. تفاوت اصلی آن با ICP این است که AAS معمولاً برای اندازه‌گیری تعداد محدودتری از عناصر در هر مرحله استفاده می‌شود، در حالی که ICP برای آنالیز چندعنصری طراحی شده است.
اگر تعداد عناصر هدف محدود باشد و آزمایشگاه به سیستم چندعنصری پیچیده نیاز نداشته باشد، AAS می‌تواند همچنان گزینه اقتصادی و کاربردی باشد. به همین دلیل هنگام طراحی آزمایشگاه بهتر است مشخصات خرید دستگاه جذب اتمی در کنار XRF و ICP بررسی شود و انتخاب صرفاً براساس جدیدتر بودن تکنولوژی انجام نشود.
نتیجه‌گیری؛ بالاخره XRF بهتر است یا ICP؟
اگر نمونه عمدتاً جامد است، سرعت بالا اهمیت دارد و عناصر اصلی و فرعی هدف هستند، XRF معمولاً انتخاب مناسب‌تری است. اگر اندازه‌گیری کمی عناصر در غلظت پایین مهم باشد، ICP-OES برتری دارد و اگر غلظت‌ها به ppb یا ppt برسند، ICP-MS گزینه تخصصی‌تر است.
بنابراین تفاوت بین XRF و ICP را نمی‌توان فقط با عبارت «یکی دقیق‌تر است» خلاصه کرد. XRF برای بسیاری از کاربردهای صنعتی سریع‌تر، کم‌هزینه‌تر و غیرمخرب‌تر است؛ در مقابل ICP برای trace analysis و اندازه‌گیری کمی عناصر کم‌مقدار حساسیت بیشتری ارائه می‌دهد.
برای انتخاب دستگاه آزمایشگاهی، ابتدا باید نوع نمونه، عناصر هدف، حد تشخیص موردنیاز، تعداد نمونه روزانه و بودجه عملیاتی مشخص شود.
مشاوره انتخاب تجهیزات آنالیز عنصری
اگر برای آزمایشگاه یا مجموعه صنعتی خود بین XRF، ICP، XRD یا جذب اتمی در حال انتخاب هستید، می‌توانید از طریق سایت فیدار شیمی جم مشخصات فنی دستگاه‌های موجود را بررسی کنید و براساس نوع نمونه، رنج غلظت و کاربرد آزمایشگاه گزینه مناسب‌تری انتخاب کنید. بررسی هم‌زمان مشخصات دستگاه، خدمات نصب، آموزش، تأمین قطعات و پشتیبانی پس از فروش کمک می‌کند هزینه خرید دستگاه فقط براساس قیمت اولیه تصمیم‌گیری نشود.
استعلام قیمت و مشاوره تخصصی:
سوالات متداول درباره مقایسه XRF و ICP
XRF دقیق‌تر است یا ICP؟
برای عناصر اصلی در نمونه‌های جامد، XRF می‌تواند دقت بسیار خوبی داشته باشد؛ اما برای عناصر با غلظت پایین، ICP-OES و خصوصاً ICP-MS معمولاً حساسیت بیشتری دارند.
آیا XRF می‌تواند ppb را اندازه‌گیری کند؟
این موضوع به عنصر، دستگاه و ماتریس بستگی دارد؛ اما XRF معمولاً برای غلظت‌های بسیار پایین در حد ppb انتخاب اول نیست. برای چنین کاربردهایی ICP-MS مناسب‌تر است.
آیا ICP نمونه جامد را مستقیم آنالیز می‌کند؟
در روش‌های روتین ICP-OES و ICP-MS، نمونه معمولاً باید به محلول تبدیل شود. روش‌هایی مانند Laser Ablation وجود دارند که امکان معرفی مستقیم نمونه جامد را فراهم می‌کنند، اما تجهیزات و workflow متفاوتی دارند.
آیا XRF نمونه را خراب می‌کند؟
در کاربردهای معمول، XRF یک روش غیرمخرب محسوب می‌شود و خود فرآیند اندازه‌گیری نمونه را مصرف نمی‌کند. البته آماده‌سازی نمونه، مانند آسیاب یا تهیه fused bead، ممکن است شکل اولیه نمونه را تغییر دهد.
ICP-OES بهتر است یا ICP-MS؟
ICP-OES برای بسیاری از آنالیزهای روتین چندعنصری و غلظت‌های متوسط تا پایین مناسب است. ICP-MS زمانی برتری دارد که حد تشخیص بسیار پایین، گاهی تا محدوده ppt، موردنیاز باشد.
XRF برای معدن بهتر است یا ICP؟
برای عناصر اصلی و غربالگری سریع نمونه‌های معدنی، XRF بسیار مناسب است. برای عناصر trace و فلزات سنگین در غلظت پایین، ICP انتخاب دقیق‌تری است.
Pingback: تفاوت XRD و XRF چیست؟ کدام آنالیز برای نمونه شما مناسب است؟